Cz.5

Mieszkanie było urządzone dość nowocześnie, dominowały ciemne kolory. Zaprowadził ją do łazienki.

- Usiądź tutaj- wskazał na taboret. Posłusznie wykonała polecenie. Nadal była skołowana całym wydarzeniem. Wypadek, pocałunek, nazwanie jego dziewczyną i… rany.

- Co z tobą?- zapytała

- Co?

- No, rany.

- Już się zasklepiły.

-?

- Widzisz, nie jestem człowiekiem, jestem swego rodzaju… demonem. Dzięki energii mogę sam się leczyć.

- Dlatego mnie pocałowałeś?

- Mogę w ten sposób zawrzeć kontrakt z człowiekiem. Żywię się energią życiową, którą pobieram przez pocałunek, jeżeli pocałuję człowieka, on staje się moim pożywieniem, a ja jego sługą. Ściągnij koszulkę.

-Nie.

- Inaczej nie opatrzę ran.

Chwilę mierzyli się wzrokiem. W końcu Karolina uległa.

-Ał- powiedziała, gdy środek odkażający dotknął jej skóry.

- Spokojnie- demon zdawał się nie zwracać uwagi na to, że dziewczyna jest w samym staniku. Zabandażował jej ręce od łokcia do nadgarstków, tam gdzie asfalt zdarł jej skórę, tak samo plecy. Gdy skończył zapakował apteczkę do szafki.

- Czyli masz ze mną kontrakt?- zapytała.

- Tak.

- Jak go można zerwać?

- Przez bezuczuciowy seks- w tym momencie ściągnął zakrwawioną koszule i spodnie.

-Kurwa, mózg mi odmówił współpracy. Takie coś to w mangach, a nie w życiu-nastąpiła chwila ciszy- to musi być sen,  w końcu i tak te koszmary stają się coraz bardziej realistyczne. Idę do domu.

Jak powiedziała, tak zrobiła, ubrała koszulkę i wróciła do jak zwykle pustego domu. Od razu położyła się do łóżka.